In Sumerië ziet men iedere nacht de hemel als een reusachtige koepel met een massa lichtjes, maar met één opvallende lichtbron, de maan. De nachtelijke donkerblauwe achtergrond leek tijdens de Oudheid voor de Sumeriërs als een hemelse zee. Gezien de maansikkel daar bijna horizontaal zichtbaar is aan het firmament, beschouwde men de maansikkel als een boot, drijvend op die hemelse zee.

De maancyclus vertoont een vrij eenvoudige en een zeer nauwkeurige regelmaat, die men gemakkelijk kan aflezen aan de hemel. De eerste en eenvoudigste waarneming betreft de regelmaat, die de maan tijdens haar verschillende fasen met onveranderlijke gelijkmatigheid, als een natuurwet aan de hemel schrijft. Deze tijdsduur, de tijd van één samenstand met de zon (nieuwe maan) tot de volgende samenstand, wordt de “synodische maand” genoemd. Eén synodische maand duurt precies 29 dagen: 12 uur: 4 minuten en 2,8 seconden.